Msze Święte — pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Mińsku Mazowieckim

Msze Święte w parafii pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Mińsku Mazowieckim

Niedziele:

6:30, 8:00, 9:30, 11:00, 12:30, 16:00*, 18:00

* od maja do końca września nie ma tej Mszy Św.

Dni powszednie:

6:30, 7:00, 8:00, 18:00

piątki dodatkowo Msza zbiorowa: 15:00

w lipcu i sierpniu nie ma Mszy Św. o godz. 8:00

Adoracja Najświętszego Sakramentu

w dni powszednie od 8:30 do 18:00

Nabożeństwo za kapłanów i o powołania kapłańskie

I czwartek miesiąca

Krótki opis

Parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Mińsku Mazowieckim została założona w 1422 roku i początkowo należała do archidiecezji poznańskiej, a następnie do archidiecezji warszawskiej. Kościół parafialny został wzniesiony przez rodzinę Mińskich, a obecna świątynia nabrała stylu neobarokowego dzięki rozbudowie w latach 1909-1911. Parafia oferuje liczne msze święte w niedziele, święta oraz dni powszednie. Mińsk Mazowiecki, dawniej znany jako Nowomińsk, to miejsce o bogatej historii, które rozpoczęło swój rozwój wraz z budową traktu brzeskiego i kolej terespolskiej. W 1939 roku miasto zostało zbombardowane, a znaczną część mieszkańców wymordowano. W okolicy parafii znajdują się liczne ulice, a także domy zakonne, takie jak Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Loretańskiej. Parafia w Mińsku Mazowieckim to miejsce ważne zarówno dla wiernych, jak i dla historyków, ze względu na swoje znaczenie historyczne i architektoniczne.

Historia kościoła Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Mińsku Mazowieckim

Początki kościoła parafialnego pod wezwaniem Narodzenia Najświętszej Maryi Panny sięgają początku XV wieku. Inicjatorem jego powstania był rycerz Janusz z Gościańczyc herbu Prus III, który jednocześnie dążył do założenia miasteczka i erygowania parafii. Fundacja parafii wymagała znaczących nakładów finansowych – fundator musiał zapewnić odpowiednie uposażenie, w tym dziesięciny, nadane przez biskupa w akcie erekcyjnym. Obowiązkiem fundatora była także budowa kościoła i plebanii.

Pierwszy drewniany kościół powstał zapewne w tym samym miejscu, gdzie świątynia znajduje się dziś. Parafia została erygowana w 1422 roku i od razu zatrudniała dwóch wikarych, co wiązało się z równoczesnym zakładaniem miasta – Menska. Przy świątyni powstał cmentarz miejski. Dokument erekcyjny parafii nie przetrwał, choć istniał jeszcze w 1661 roku, podczas wizytacji przeprowadzonej przez biskupa poznańskiego Tolibowskiego. Wówczas parafia należała do archidiecezji poznańskiej.

W XVI wieku drewnianą świątynię rozebrano, a w jej miejsce potomkowie Janusza z Gościańczyc – Mińscy – wznieśli nowy kościół z cegły. W 1530 roku część dóbr mińskich przeszła w ręce kasztelana Mikołaja Wolskiego, który utworzył własne miasteczko – Sendomierz. Mieszkańcy tej osady również korzystali z kościoła mińskiego, aż do 1695 roku, gdy Sendomierz został wchłonięty przez Mińsk.

Mikołaj Wolski ufundował kaplicę św. Trójcy, w której biskup Benedykt Izbieński w 1548 roku erygował altarię pod wezwaniem Bożego Ciała, św. Mikołaja i św. Benedykta, ustanawiając czterech mansjonarzy. Uposażenie altarii i mansjonarzy powiększyła wdowa po Wolskim, Anna z Glińskich, oraz ich synowie, m.in. późniejszy biskup płocki Stanisław.

W 1591 roku Stanisław Miński, wojewoda łęczycki, ufundował ołtarz w kaplicy rodowej Wniebowzięcia NMP, powierzając jego opiekę trzem mansjonarzom. W tym czasie przy farze funkcjonowały trzy kaplice rodowe: Mińskich, Wolskich i Arynków, służące także jako miejsca pochówku.

Uposażenie kościoła obejmowało m.in. wieś Targówka oraz dziesięciny z Mińska, Mistowa i Kędzieraka. Oprócz fary w Mińsku znajdowały się wówczas trzy inne świątynie: kościół św. Krzyża, św. Stanisława oraz kościółek i szpital Ducha Świętego, fundowane przez Annę Mińską w 1557 roku.

Pod koniec XVI wieku pożar zniszczył farę, którą odbudowano w pierwszej dekadzie XVII wieku. Inwestorem był Stanisław Miński, a po jego śmierci – rodzina. W tym właśnie kościele król Zygmunt III Waza wraz z królową Konstancją modlił się za duszę zmarłego podkanclerzego Mińskiego. Ostateczne prace zakończono w 1629 roku, a konsekracji dokonał bp Stanisław Starczewski.

Kościół posiadał 12 konsekrowanych ołtarzy, dwa komplety organów, a także liczne bractwa: Literackie, Bożego Ciała, Różańcowe, Kuśnierskie i Szewskie. Świątynia była ozdobiona dziełami sztuki, m.in. obrazem Madonny przywiezionym z Włoch oraz obrazami z kaplicy Arynków, które zaginęły podczas potopu szwedzkiego.

W 1795 roku parafia została przyłączona do diecezji lubelskiej, a w 1818 – do archidiecezji warszawskiej. Cmentarz przykościelny zamknięto w 1831 roku. Nowy cmentarz powstał w miejscu bitwy z Powstania Listopadowego.

W latach 40. XIX wieku hr. Stanisław Jezierski przebudował fasadę kościoła w stylu klasycystycznym. Zlikwidowano przypory, rozebrano dwie kaplice rodowe i zamknięto cmentarz przykościelny. Przypuszcza się, że architektem mógł być Henryk Marconi.

Obecny kształt świątynia uzyskała w latach 1908–1911, według projektu Józefa Dziekońskiego – dobudowano wieże, nawy boczne, zakrystię, kaplicę i transept. Prace te przeprowadził ks. kan. Kazimierz Sobolewski. Świątynia otrzymała barokowy wystrój, a konsekracji w 1914 roku dokonał abp Aleksander Kakowski.

W czasie okupacji niemieckiej w 1942 roku zdjęto z wież dzwony z przeznaczeniem na przetopienie. Dzięki interwencji parafian zostały one ukryte i powróciły na miejsce w 1945 roku.

Po wojnie dokonano licznych renowacji. W 1979 roku wnętrze świątyni odnowiono w kolorystyce bieli, ugru i złota. W latach 80. położono marmurową posadzkę. W 1994–1995 roku dach pokryto blachą miedzianą, a wieżyczka sygnaturki zyskała nowy kształt. W 1998 roku wykonano izolację fundamentów i odnowiono wieże, a w lewej wieży urządzono kaplicę Matki Bożej Dobrej Śmierci, poświęconą przez bpa Stanisława Kędziorę.

Zabytki i kult

W kościele znajdują się cenne zabytki, m.in.:

• ołtarz główny z XVII-wiecznym rzeźbionym krucyfiksem,

• ołtarze boczne św. Antoniego i Matki Bożej Anielskiej,

• chrzcielnica, ambona, XVIII-wieczna kropielnica,

• mosiężne żyrandole z XVIII wieku.

Szczególną czcią wiernych cieszy się obraz Matki Boskiej Anielskiej (Mińskiej), namalowany przez Jana Czesława Moniuszkę. Tradycja głosi, że do wizerunku Matki Bożej pozowała piękna mińszczanka, Janina Krycka. Obraz ten towarzyszył modlitwom żołnierzy AK, NOW, a także generała Józefa Hallera i nuncjusza Achillesa Rattiego (późniejszego papieża Piusa XI) w 1920 roku.

Wizerunek został poświęcony także Matce Boskiej Nieustającej Pomocy – obraz ten jest dziś ruchomy i może być zamieniany z ikoną „Jezu, ufam Tobie”.

Obecnie obraz Matki Boskiej Mińskiej jest poddawany konserwacji i przewidziano jego koronację. Świątynia stanie się wkrótce jednym z polskich sanktuariów maryjnych.

 

Parafialny odpust obchodzony jest 8 września – w uroczystość Narodzenia NMP. Od 1992 roku parafia należy do diecezji warszawsko-praskiej.